Witold Formański
Biografia
Witold Formański urodził się 22 listopada 1913 roku w Pelplinie. Był sędzią Sądu Najwyższego i jednym z najwybitniejszych praktyków prawa pracy w Polsce. Przed II wojną światową ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Karierę prawniczą rozpoczął w Starogardzie Gdańskim, gdzie podczas wkroczenia wojsk niemieckich we wrześniu 1939 roku był jedynym przedstawicielem władz sądowniczych. Aresztowany przez hitlerowców, trafił do Gdańska, a później do obozu Stutthof, skąd uciekł i ukrywał się do końca wojny. Brał udział w powstaniu warszawskim.
Po wojnie pełnił funkcje sędziego i prezesa Sądu Grodzkiego w Człuchowie, a od 1950 roku wiceprezesa Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy. W latach 1956-1981 był sędzią Sądu Najwyższego w Warszawie, początkowo w Izbie Cywilnej, następnie w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Prowadził działalność popularyzującą prawo pracy, szkolił lekarzy z zakresu prawa cywilnego i publikował w czasopiśmie "Prawo i Życie".
W 1980 roku przewodniczył składowi sędziowskiemu, który zarejestrował NSZZ "Solidarność". W stanie wojennym nie zgodził się na kontynuowanie pracy w Sądzie Najwyższym i pozostał czynnym prawnikiem jako radca prawny dla różnych instytucji, w tym Senatu RP i Episkopatu Polski. Odznaczony medalem 10-lecia PRL i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 25 czerwca 1998 roku w Warszawie.