Józef Seyda
Biografia
Józef Seyda urodził się 14 maja 1920 roku w Pelplinie. Uczył się w niższych seminariach duchownych werbistów w Pelplinie, następnie w Gniewie (1933-1935) i Górnej Grupie. Maturę zdał w 1939 roku i zgłosił się do nowicjatu w Chludowie.
Po napaści Niemiec na Polskę w 1939 roku uniknął osadzenia w obozie w Chludowie, ponieważ przebywał w Wielkich Walichnowach u matki. Do czerwca 1940 roku pracował jako rolnik, a następnie został aresztowany przez Niemców. Więziono go w Rudnie i Tczewie, a potem w obozach koncentracyjnych Stutthof i Sachsenhausen, skąd udało mu się przeżyć.
Do Polski wrócił około 3 maja 1946 roku i kontynuował nowicjat w Bruczkowie, a po jego przeniesieniu - w Pieniężnie. Śluby wieczyste złożył w 1952 roku, a święcenia kapłańskie otrzymał 21 grudnia 1952 roku z rąk biskupa Bernarda Czaplińskiego. Studia podjął w Lublinie w 1954 roku, gdzie doktoryzował się z teologii, specjalizując się w historii Kościoła.
Był profesorem patrologii i historii Kościoła w seminarium w Pieniężnie, a od 1960 roku dyrektorem studiów tego seminarium. Organizował muzeum misyjne, bibliotekę i czytelnię. Od 1964 roku kierował kursem dla neoprezbiterów w Bytomiu. W 1966 roku został mianowany rzecznikiem słowiańskich prowincji werbistowskich przy Generalacie w Rzymie. Zmarł na zawał serca 26 marca 1969 roku w Rzymie, w pełni sił twórczych.